Za wszystkimi zjawiskami w atmosferze stoją ściśle określone prawa i mechanizmy fizyczne. Niektóre z nich pozwalają nam nacieszyć oko, ukazując się w postaci chmur lub zjawisk optycznych.

Chmury K-H w Lunigianie (fot.: Elena Salvai)
Chmury K-H w Lunigianie (fot.: Elena Salvai)

Do napisania tego artykułu zainspirowało mnie zdjęcie dodane kilka dni temu na profil facebook’owy przez Elenę Salvai. Powyższe zdjęcie przedstawiające chmury Kelvina-Helmholtza wykonane zostało w regionie Lunigiana w Północnej Toskanii.

Zdjęcie chmur K-H wykonane w Bieszczadach (fot.: bieszczady.pl)
Zdjęcie chmur K-H wykonane w Bieszczadach (fot.: bieszczady.pl)

Chmury te powstają przy pewnego rodzaju niestabilności wywołanej znacznym gradientem temperatury (gęstości) w płynie, jakim jest np. atmosfera. Dwie sąsiadujące ze sobą warstwy muszą również poruszać się tak, aby górna płynęła z inną szybkością niż dolna. W taki sposób na ich granicy spontanicznie tworzą się zawirowania. Efekt ten doskonale obrazuje poniższa symulacja numeryczna.

Odległość wirów zależna jest od różnicy prędkości i gęstości sąsiadujących ze sobą warstw płynu. Dla pilotów chmury Kelvina-Helmohltza są ważnym wskaźnikiem niestabilności w atmosferze i możliwości występowania turbulencji powietrza.

Omawiana niestabilność może wystąpić w każdym płynie, dlatego fale Kelvina-Helmholtza obserwowane są również w głębi oceanów, gdzie spotykają się warstwy wody o różnym zasoleniu. Występują także w atmosferach innych planet np. Jowisza i Saturna, a nawet na Słońcu.

khcocean
Fale K-H 500 metrów pod powierzchnią Oceanu Atlantyckiego (fot.: wikipedia)
Fale K-H tworzące się na plaźmie słonecznej (fot.: warwick.ac.uk)
Fale K-H tworzące się na plaźmie słonecznej (fot.: warwick.ac.uk)
Udostępnij swój głos!


Podziel się swoimi wrażeniami
  • W szoku
  • Sympatycznie
  • Smutno
  • Jestem zły/a
  • Bez szału
  • Trochę się boję
  • jasiek

    Super! Nigdy takich chmur nie widziałem