Chmury Kelvina-Helmholtza
Niestabilność Kelvina-Helmholtza manifestująca się w chmurach, w postaci formy zwanej fluctus, nad Mount Duval w Australii. Zdjęcie: wikipedia.org CC BY-SA 3.0

Za wszystkimi zjawiskami w atmosferze stoją ściśle określone prawa i mechanizmy fizyczne. Niektóre z nich pozwalają nam nacieszyć oko, ukazując się w postaci chmur lub zjawisk optycznych.

Chmury Kelvina-Helmholtza jak powstają?

Chmury te powstają przy pewnego rodzaju niestabilności wywołanej znacznym gradientem temperatury (gęstości) w płynie, jakim jest np. atmosfera. Dwie sąsiadujące ze sobą warstwy muszą również poruszać się tak, aby górna płynęła z inną szybkością niż dolna. W taki sposób na ich granicy spontanicznie tworzą się zawirowania. Efekt ten doskonale obrazuje poniższa symulacja numeryczna.

Odległość wirów zależna jest od różnicy prędkości i gęstości sąsiadujących ze sobą warstw płynu. Dla pilotów chmury Kelvina-Helmohltza są ważnym wskaźnikiem niestabilności w atmosferze i możliwości występowania turbulencji powietrza.

Omawiana niestabilność może wystąpić w każdym płynie, dlatego fale Kelvina-Helmholtza obserwowane są również w głębi oceanów, gdzie spotykają się warstwy wody o różnym zasoleniu. Występują także w atmosferach innych planet np. Jowisza i Saturna, a nawet na Słońcu.

khcocean
Fale K-H 500 metrów pod powierzchnią Oceanu Atlantyckiego. Zdjęcie: wikipedia.org CC BY-SA 3.0
Podziel się swoją opinią!
Love
Haha
Wow
Sad
Angry

1 KOMENTARZ

Comments are closed.